วันที่ 3 กรกฏาคม 2551

จากที่คุณยายให้คุณตาดูวันเวลาให้เป็นวันขึ้นบ้านไหม่

ได้เลิศได้ยามก็วันนี่แหล่ะ เป็นวันดี

หม่ามี้ให้คุณยายขึ้นเอาเลิศเอายาม หาเอาวันดีๆ ขึ้นไว้รอ

เมื่อหม่ามี้กลับเมืองไทยหม่ามี้ค่อยไปทำบุญตักบาศเลี้ยงพระ

บ้านไหม่ของเรายังไม่เส็รจดีพอ แต่ก็ได้เกือบๆแล้ว

เหลือแค่สิบเปอร์เซนก็เสร็จ หวังว่าเมื่อถึงวันกลับไปดูบ้านไหม่

คงเสร็จพอดีนะ ขอให้สมกับที่ตั้งใจไว้ด้วยน่า

บ้านหลังนี้ไม่ได้คิดจะไปอยู่ ทำไว้แค่เวลาเรากลับไปเมืองไทย

ทำไว้ให้คุณยายมาดูแลให้ เพื่อเวลาหนูโตขึ้นหม่ามี้คงอยู่บ้านคนเดียวคงเหงาๆ

แน่นๆหม่ามี้อาจจะกลับไปอยู่เมืองไทยนะ

 หม่ามี้ชอบปลูกผัก ชอบอยู่กับธรรมชาติ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา

ช่วงเช้าๆหม่ามี้ว่างๆหนูก็ไม่ได้ไปโรงเรียนช่ะด้วยสิ

หม่ามี้มาดหน้าอยู่ห้องน้ำพอเดินมาเจอกับหนูเข้าหนูก็ทำหน้าเวอร์ๆๆ

หยุดนิ่งสักพักมองๆๆดูหน้าหม่ามี้

พูดด้วยถ้อยเสียงอ้ำๆอื้มๆ หนูเรียกซื่อหม่ามี้ไปตั้งหลายรอบ

หม่ามี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

หม่ามี้ก็ยิ้มตอบรับกับหนูไม่ได้เพราะมันตึงหน้าช่ะเหลือเกิน

หนูเข้ามากอดหม่ามี้แล้วก็เรียกซื่อหม่ามี้ๆๆ ส่วนหม่ามี้ก็พยักหน้า

หนูคงกลัวไม่ใช่หม่ามี้ใช่ไหมลูก ยืนงงอยู่นาน ดีนะที่ไม่ร้องให้

โยเกิย์เหลืออยู่ด้วยหม่ามี้เลยถามว่าหนูอยากลองทำดูบ้างไหม

หนูตอบอย่างไม่คิด เว๋อเย้าๆๆๆๆๆๆๆๆ  อยากทำ

พอหม่ามี้เอามาทาๆหน้าหนูก็บอกว่าเย็นมากๆๆๆ

นี่เป็นครั้งแรกของหนูในการมาดหน้า

หนูชอบมากๆเลยน่าหนูนั่งรอให้มันแห้งๆเพื่ออ่านน้ำพร้อมหม่ามี้

แถมขอดูกระจกตั้งหลายรอบ บอกจิ้งหยิ่งเป็นผีๆๆๆ หม่ามี้ก็เป็นผีๆๆ

พูดถึงเรื่องผี ทำไมหนูรู้จักตั้งแต่หนูพูดได้เลยอ่ะ

เมื่อปีสี่เดือนหม่ามี้พาหนูกลับเมืองไทย

หนูกำลังพูดได้เลยตอนนั้น

หนูเล่นๆอยู่หนูก็ไปเห็นรองเท้าแตะคู่หนึ่งเป็นรูปหัวกระโรกรูปผี

หนูจับแขนหม่ามี้เดินมาดูพร้อมชี บอกว่าผีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ฮากันทั้งบ้านไม่มีใครบอกหนูทำไม่หนูรู้ว่าตัวผีเป็นตัวยังงัย

เด็กน้อยก็แปลกเนอะรู้จักเอง

ตอนนี้หนูเริ่มตอนเช้าๆโดยหม่ามี้ไม่ต้องปลุกแล้วนะ

พอหนูเห็นปำป๊าตื่นหนูก็ตื่นตาม

ปำป๊าตื่นเช้าๆมืดอยู่แล้วทุกวัน เพื่อเตรียมตัวไปทำงาน

หนูก็ไปอ่านน้ำกับปำป๊าทุกเช้า หม่ามี้เลยสบายหน่อย

ได้ทำอะไรใว้เตรียมหนูได้

หนูตื่นเช้ากิจกรรมในตอนเช้าก็เสร็จเร็วๆ

วันนี้หนูทำอะไรเสร็จเร็วหนูก็นั่งรอๆๆๆๆหม่ามี้

หม่ามี้บอกเดียวก่อนรอให้ถึงเวลาก่อนค่อยไปนะ

หนูก็ไม่ยอมเดินๆไปใส่ร้องเท้าเอง สะพายกระเป๋า สะพายขวดน้ำบานี่

เดินมาดึงแขนหม่ามี้บอก จิ้งหยิ่งเย้าซิตู๋สู๋  จิ้งหยิ่งอยากไปโรงเรียนแล้ว

เก็บภาพน่ารักๆ ของเด็กน้อยอยากไปโรงเรียน

หนูเป็นเด็กน้อยชอบแด๊นนนนนนนนนกระจายๆๆๆๆๆ

หนูชอนร้องเพลงมากๆๆๆ ชอบแด๊นนด้วยๆๆๆๆๆ

หนูชอบแด๊ดๆๆๆกระโดดดดด

จนบ้างครั้งแด๊นๆๆอยู่จนอาเจียนอออกมาเลยคะ

เข้าไปในห้องอาหม่ามี้ที่รัยหนูก็ขึ้นไปกระโดดๆๆอยู่บนที่นอนอาหม่า

ไม่อยากจะคิดเลยถ้าตกลงมาจะเป็นงัย

หม่ามี้อยู่ข้างนอกได้ยินแต่เสียงอาหม่ากับโก่งก๋งบอกไม่ให้กระโดดด

แต่ถ้าอยู่กับหม่ามี้ หม่ามี้ไม่ให้หนูกระโดดดที่นอน ให้แด๊นนนพื้นๆๆเอาล่ะกัน

พร้อมหาอุปกรณ์ให้หนูด้วย หนูก็เต้นๆไป หม่ามี้มองๆดูก็ขำๆน่ารักดีนะ

ตอนหม่ามี้เป็นเด็ก ก็ชอบร้องเพลงเต้นเหมือนกัน

 เซี้อแม่แรงไปหน่อย

ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันเสาร์

หนูแด๊ดๆอยู่หม่ามี้นอนดูทีวีไปปำป๊าเรียกหม่ามี้มาดูอะไรมะรู้จำไม่ได้

เข่าหม่ามี้ไปโดนซีดีโปรดของหนูในช่วงนี่

ซีดีแตกกระจายเลย เป็นซีดีสไปเดอร์แมนหนูชอบมากๆ

 เดียววันหลังหม่ามี้จะเอารูปที่หนูใส่ชุดสไปเดอร์แมนมาลงน่า

หม่ามี้ก็ไม่ได้สนใจมุงหน้าไปหาปำป๊าอย่างเดียว

ส่วนหนูน้อยหันกลับมาดูว่าหนูร้องให้ทำไม

นั่งจับแผ่นซีดีเป็นนางเอกเลยคะ

ร้องให้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

พร้อมพูดหม่ามี้ทำซีดีจิ้งหยิ่งแตกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ปำป๊าเห็นน่าสงสารเอามาปรอบใจช่ะหน่อย

หม่ามี้รีบๆๆขอโทษหนู หนูก็พยักหน้า

พึ่งจะเคยเห็นหนูร้องให้กับของเล่นก็วันนี่แหล่ะ

หม่ามี้ขอโทษหนูมากๆๆนะ

หนูมีซีดีสไปเดอร์แมนตั้งหลายแผ่น หนูจะห่วงมากๆถ้าเป็นพวกซีดี

ร้องให้กว่าจะหยุดได้ เสียใจจริงๆๆๆๆๆๆๆๆอือือือือือือือือือือ

ซีดีที่รัก

เมื่อวันที่ 02/07/2008

หนูกลับจากโรงเรียน

เต็มพลังไปได้สามชั่วโมง

อาหม่าพาหนูไปหา กู่กู๋ซี

ที่บริษัท

หม่ามี้แต่งตัวให้เรียนร้อยขอถ่ายรูปหน่อยนะ

หนูบอกปู้เย้าๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ถ่ายโดนบังคับ ทำหน้าเซงๆๆๆๆๆๆๆ

บอกยิ้มหวานได้อ้าปากมา

ท่ายืนโอเค แต่หน้าบึงไปหน่อย

มีเกมหลอกหม่ามี้ช่ะด้วย

แกล้งบอกให้หม่ามี้ดูอะรัยๆๆๆๆ

เริ่มจะทำท่าลิงล่ะ

ไปดีกว่าไม่ถ่ายก็ไม่ถ่าย

ปิดท้ายด้วยภาพหนูกินผลไม้

สิ่งที่หม่ามี้ทำให้กับหนู เป็นเรื่องดีๆทั้งนั้น

วันนี้หนูอาจจะไม่ชอบ อะไรๆก็ซัดเตอร์ๆๆๆๆ

เมื่อหนูโตขึ้น แล้วมาอ่านสิ่งที่หม่ามี้บันทึกไว้

หม่ามี้เชื่อว่าหนูต้องอมยิ้มได้มากเชียวล่ะ

หม่ามี้ว่าการบันทึกเป็นสิ่งที่ดีช่ะอีก

ทำให้คนที่เรารัก ได้รับรู้ถึงได้ โดยไม่ต้องอภิบายใดๆ

เข้ามาอ่านแล้วจะรู้เอง ว่าเรื่องเล็กๆน้อยๆ

หม่ามี้ก็เอามาบันทึกเก็บไว้ไม่เคยมองข้าม  

และหนูอย่ามองข้ามสิ่งเล็กน้อยที่เรามีอยู่ด้วยนะ

บันทึกด้วยร้กจากหม่ามี้

ปำป๊ากับหม่ามี้รักหนูอิ่งอิ๋งมากๆจ๊ะ

ขอบคุณมากๆคะที่เข้ามาเยื่อมไดอารี่หนู

คนที่ผ่านมาฟากข้อความไว้ด้วยก็ได้น่า

ขอบคุณคอมเม้นท์น่ารักๆมากๆคะ